۲۶ اوت ۲۰۲۶ - طبق یافتههای مطالعه چندمرکزی «FINE-TURK» که توسط سراپ یادیگار و همکارانش در بیمارستان شهر دکتر لطفی کردار استانبول (ترکیه) در ژورنال BMC Nephrology منتشر شده است، مصرف داروی فینرنون در بیماران مبتلا به دیابت و بیماری مزمن کلیوی (CKD) که تحت مراقبتهای معمول نفرولوژی هستند، با کاهش زودهنگام و قابلتوجه در آلبومینوری (دفع پروتئین در ادرار) و کاهش اندک در نرخ فیلتراسیون گلومرولی تخمینی (eGFR) همراه بوده است.
فینرنون، یک آنتاگونیست غیراستروئیدی گیرنده مینرالوکورتیکوئید است که برای کاهش خطرات کلیوی و قلبی-عروقی در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی دیابتی استفاده میشود. با این حال، اطلاعات مربوط به تغییرات آزمایشگاهی اولیه پس از شروع این دارو در عملکردهای بالینی روتین، بهویژه در میان بیمارانی که قبلاً مهارکنندههای SGLT2 دریافت میکردند، محدود باقی مانده است.
محققان یک مطالعه همگروهی (کوهورت) گذشتهنگر و چندمرکزی را روی بزرگسالان مبتلا به دیابت و بیماری مزمن کلیوی که درمان با فینرنون را در طول مراقبتهای معمول خود آغاز کرده بودند، انجام دادند. اندازهگیریهای آزمایشگاهیِ قبل از درمان و در اولین پیگیری موجود بین ۱ تا ۳ ماه پس از شروع درمان ارزیابی شد. تغییرات در eGFR، پتاسیم سرم و نسبت آلبومین به کراتینین ادرار (UACR)، همراه با تداوم درمان و تحملپذیری اولیه، مورد بررسی قرار گرفت.
این تحلیل شامل ۱۰۹۱ بیمار با میانگین سنی ۶۰.۶ سال بود که ۵۵٪ آنها مرد بودند. درمان زمینهای با مهارکنندههای SGLT2در ۸۷٪ از ۱۰۷۵ بیماری که دادههای درمانیشان در دسترس بود ثبت شد که نشان میدهد اکثر شرکتکنندگان درمانهای محافظتی کلیه مرسوم را دریافت میکردند.
یافتههای اصلی به شرح زیر بود:
· در میان ۵۷۱ بیمار با اندازهگیریهای eGFRجفتشده(یکی قبل و یکی بعد از درمان با فینرنون)، میانگین eGFR از ۵۳.۵ به ۵۱.۰ میلیلیتر در دقیقه در ۱.۷۳ متر مربع کاهش یافت که نشاندهنده تغییر میانگین ۲.۰- واحد بود.
· پتاسیم سرم افزایش اندکی داشت و میانگین آن از ۴.۵۰ به ۴.۸۰ میلیاکیوالان در لیتر رسید.
· نسبت آلبومین به کراتینین ادرار، به میزان قابلتوجهی کاهش یافت و در ۴۷۶ بیماری که دادههای جفتشده داشتند، از میانگین ۷۷۷.۸ به ۴۶۱.۲ میلیگرم در گرم رسید.
· ۶۲.۴ درصد از بیمارانی که دادههای UACRداشتند، به حداقل ۳۰٪ کاهش در آلبومینوری دست یافتند، در حالی که ۳۸.۷٪ کاهش حداقل ۵۰ درصدی را تجربه کردند.
· سطح پتاسیم بالای ۵.۵ میلیاکیوالان در لیتر در ۴.۱٪ بیماران ثبت شد، در حالی که سطح بالای ۶.۰ میلیاکیوالان در لیتر تنها در ۰.۸٪ مشاهده شد.
· فینرنون در ۳۹ بیمار (۳.۶٪) در طول دوره مشاهده قطع شد.
محققان اشاره کردند که کاهش اولیه eGFRبا یک اثر همودینامیک گذرا که میتواند پس از شروع درمانهای محافظتی کلیه رخ دهد، همخوانی دارد، در حالی که کاهش آلبومینوری در همان چند ماه اول درمان مشاهده شد.
با این حال، این مطالعه گذشتهنگر بوده، فاقد گروه مقایسه و دادههای آزمایشگاهی پیگیری، ناقص بوده است. بنابراین، یافتههای این مطالعه نمیتوانند تأیید کنند که فینرنون مستقیماً باعث تغییرات مشاهدهشده شده است. تحلیل آلبومینوری نیز به بیمارانی محدود بود که در هر دو مقطع زمانی اندازهگیری داشتند، که این امر احتمال سوگیری انتخاب و بازگشت به میانگین را ایجاد میکند.
در نهایت، محققان نتیجه گیری کردند که فینرنون کاهش زودهنگام آلبومینوری و تغییرات آزمایشگاهی کوتاهمدت قابلمدیریتی را نشان داده است؛ یافتهای که از گنجاندن این دارو در راهبردهای درمانی بیماری مزمن کلیوی دیابتی، حتی در شرایطی که استفاده از مهارکنندههای SGLT2شایع است، حمایت میکند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/nephrology/news/finerenone-cuts-albuminuria-within-months-in-diabetic-kidney-disease-fine-turk-study-177870